Ρεβεγιόν στη φυλακή Κορυδαλλού: 9 ανθρώπινες ιστορίες γυναικών (vid)

0

«Συγγνώμη, μπορώ να πάρω αγκαλιά το κουκλάκι του Μίκι Μάους για να σας μιλήσω;» ρωτάει η κρατούμενη των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού, καθώς κάθεται στη βαθιά μπλε πολυθρόνα στον χώρο των παιδικών επισκεπτηρίων.

Αναδημοσίευση από το “Έθνος”, Αλέξανδρος Καλαφάτης

Γύρω της πλήθια χρώματα από παιδικές ζωγραφιές, παιχνίδια και αρκουδάκια «σβήνουν» για λίγο το γκρίζο της φυλακής. Κάθε Κυριακή ο χώρος πλημμυρίζει από παιδικές φωνές και τα «παραμύθια» παίρνουν ζωή. Πώς, όμως, οι κρατούμενες διαχειρίζονται την απουσία των παιδιών και των δικών τους ανθρώπων τις γιορτινές ημέρες των Χριστουγέννων;

Το «Εθνος της Κυριακής» βρέθηκε στο σωφρονιστικό κατάστημα της οδού Σολωμού στον Κορυδαλλό, όπου ζουν σήμερα 125 γυναίκες. Πίσω από τις βαριές πόρτες και τα κάγκελα αρκετές εξ αυτών μοιράστηκαν τις ιστορίες τους. «Θα ήθελα να κάνω Χριστούγεννα με το 6χρονο παιδάκι μου, περισσότερο για να του δώσω την αγάπη που στερήθηκα εγώ ως παιδί» εξηγεί μητέρα που κρατάει τον Μίκι με την ίδια ευλάβεια και φροντίδα που θα κρατούσε το δικό της αγόρι.

Οι περισσότερες γυναίκες κάνουν για πρώτη φορά γιορτές στη φυλακή, καθώς ο Κορυδαλλός είναι κατάστημα υποδίκων. Μία από αυτές είναι η κρατούμενη η οποία είναι υπεύθυνη στην κουζίνα της φυλακής: «Μεγάλωσα μόνη μου το αγοράκι μου, καθώς είμαι χωρισμένη μητέρα. Τους εννέα μήνες που είμαι φυλακή το παιδί μεγαλώνει με τους γονείς μου. Μου λείπει πολύ, καθώς έχω να το δω από την ημέρα που φυλακίστηκα. Δεν του είπα ποτέ ότι είμαι εδώ. Ξέρει ότι βρίσκομαι εκτός, για δουλειά. Φοβήθηκα ότι θα του δημιουργήσω ψυχολογικό πρόβλημα εάν του πω την αλήθεια. Ήταν μια δύσκολη απόφαση, καθώς από τότε είμαι μακριά του».

Στη φυλακή βρέθηκε για υπόθεση ναρκωτικών. Στην ερώτηση εάν έχει μετανιώσει, απαντά: «Πάρα πολύ. Γιατί δεν το άξιζε το παιδί μου αυτό που έκανα. Είναι η τελευταία σκέψη που κάνω πριν κοιμηθώ. Πιστεύω ότι από όλο αυτό θα βγω πιο δυνατή και θα μπορέσω να μεγαλώσω το παιδί μου πιο σωστά». Η διαχείριση των συναισθημάτων όταν κλείνουν οι σιδερένιες πόρτες των κελιών είναι το δυσκολότερο κομμάτι του εγκλεισμού. «Ιδιαίτερα τις γιορτινές ημέρες που διανύουμε μου βγήκε θυμός. Όχι στενοχώρια. Θυμός.

Έχω δύο παιδιά και αισθάνομαι ότι η τιμωρία μου ήταν παρά πολύ αυστηρή. Η αλήθεια είναι ότι το 50% του προβλήματος το περνάμε εμείς που είμαστε μέσα και το άλλο μισό οι δικοί μας άνθρωποι. Για εμένα ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Σκεφτείτε ότι είμαι ένας άνθρωπος που δεν είχα πάει ούτε σε αστυνομικό τμήμα. Θέλω να σας πω ότι πολλές γυναίκες καταλήγουν πίσω από τα σίδερα εξαιτίας κάποιου άνδρα. Συμβαίνει να κάνουν κάτι παράνομο και να παρασύρουν τη γυναίκα τους» λέει κρατούμενη, η οποία μέχρι την προφυλάκισή της είχε μια καλή δουλειά και μια φυσιολογική ζωή. Η νότα αισιοδοξίας για εκείνη ήταν ότι η φυλακή που βρήκε ήταν πιο ανθρώπινη από αυτήν που είχε στο μυαλό της.

Το «οξυγόνο» της είναι το παράθυρο του κελιού της, που βλέπει πράσινο και δέντρα: «Οταν ήρθα εδώ φανταζόμουν ότι η φυλακή είναι όπως τη βλέπουμε στις ταινίες. Η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική, ενώ οι δεσμοφύλακες δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που έχει ο έξω κόσμος στο μυαλό του. Είναι άνθρωποι. Ευτυχώς τα παιδιά μου έρχονται συχνά και με βλέπουν, αν και είναι και αυτά θυμωμένα».

Οι γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού είναι ένα μικρό κατάστημα, με συνέπεια να ευνοείται η ανάπτυξη στενών διαπροσωπικών σχέσεων. Κρατούμενες και προσωπικό γνωρίζονται με τα μικρά τους ονόματα. Μία από τις γυναίκες που «έμπλεξε» σε υπόθεση ναρκωτικών εξηγεί ότι η φυλακή για εκείνη «δεν είναι τίποτα», καθώς η ζωή της στον έξω κόσμο ήταν το ίδιο σκληρή: «Από παιδί είναι σαν να είμαι σε φυλακή. Γεννήθηκα στον Άγιο Δομήνικο. Η μάνα μου με πάντρεψε σε ηλικία 12 ετών με έναν πολύ μεγαλύτερο άνδρα. Ηρθα στην Ελλάδα νιώθοντας ότι δραπετεύω από μια “φυλακή”. Ηθελα να σπουδάσω και να κάνω παιδιά. Τελικά παντρεύτηκα πριν από εννέα χρόνια έναν Ελληνα, κάναμε ένα παιδί, που κλείνει τώρα τα έξι χρόνια, και στη συνέχεια χωρίσαμε. Ένιωσα ότι με θέλανε μόνο για να τους κάνω ένα παιδί, το οποίο τελικά μου το πήραν και δεν το βλέπω. Αυτό είναι που δεν μπορώ να αντέξω».

«Εδώ δεν κρίνουμε κανέναν»

Η οικογένειά της πλέον είναι οι άνθρωποι της φυλακής, οι οποίοι το πρώτο πράγμα που λένε είναι ότι «εδώ δεν κρίνουμε κανέναν». Το ίδιο ισχύει και για συγκρατούμενή της, η οποία «ξέσπασε» όταν πέρασε για πρώτη φορά τη βαριά σιδερένια πόρτα της οδού Σολωμού: «Ηρθα πολύ φοβισμένη. Η υπάλληλος που με παρέλαβε είδε ότι ήμουν σε άσχημη κατάσταση, έτοιμη να κλάψω. Μου είπε “μην ανησυχείς” και μου άνοιξε την αγκαλιά της. Τότε ήταν που ξέσπασα σε κλάματα. Ανακουφίστηκα όταν μου είπε ότι “εδώ δεν θα σε κρίνουμε”. Αυτό που αντίκρισα ήταν μια μεγάλη αντίθεση σε σχέση με την εικόνα που είχα στο μυαλό μου για τη φυλακή».

Το παράπονό της είναι ότι η δίκη της αργεί και ότι έχει ήδη ξοδέψει πολλά χρήματα χωρίς αντίκρισμα: «Η πιο δύσκολη στιγμή μου ήταν όταν συνειδητοποίησα ότι πέφτουν στο κενό οι προσπάθειές μου για να ενημερωθώ για την εξέλιξη της υπόθεσής μου. Οι δίκες στην Ελλάδα αργούν. Εύχομαι να είχα συλληφθεί σε άλλη χώρα για να είχε τελειώσει γρήγορα όλο αυτό. Εχω πληρώσει πολλά χρήματα σε δικηγόρους. Κρέμεσαι πάνω τους και στο τέλος καταλαβαίνεις ότι αυτό δεν έχει νόημα». Το θετικό, όπως προσθέτει, είναι ότι γνώρισε ανθρώπους τους οποίους θα επέλεγε να έχει δίπλα της και στην κανονική ζωή της.
«Μεροκάματο» στο κομμωτήριο

Η εργασία μέσα στη φυλακή είναι μία από τις βασικές διεξόδους. Οι κρατούμενες απασχολούνται στο καφενείο, στο ιατρείο, στη βιβλιοθήκη αλλά και στο μαγειρείο. Η διευθύντρια του καταστήματος, Τριανταφύλλη Κωνσταντοπούλου, πριμοδοτεί τα «μεροκάματα», όπως και τις φυσικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες: «Προσπαθούμε να κάνουμε ένα άνοιγμα της φυλακής στον έξω κόσμο. Θέλουμε οι κρατούμενες να καταλαβαίνουν ότι υπάρχουν άνθρωποι που τις σκέφτονται και ενδιαφέρονται για εκείνες.

Ιδιαίτερα τις γιορτινές ημέρες έρχεται κόσμος που δωρίζει… αθόρυβα τηλεκάρτες, τσιγάρα, ρούχα. Απλός κόσμος τηλεφωνεί και εκφράζει τη θέλησή του να ενισχύσει με χρήματα το φιλόπτωχο ταμείο. Το πνεύμα των Χριστουγέννων πρέπει να υπάρχει και εδώ. Ο χώρος μας να μην είναι τιμωρητικός, αλλά ανθρώπινος».

Ο τελευταίος στόχος της διευθύντριας είναι το άνοιγμα κομμωτηρίου: «Πήραμε από δωρεά έναν λουτήρα και μια ειδική καρέκλα. Η πρωτοβουλία να φτιάξουμε κομμωτήριο αγκαλιάστηκε από τις κρατούμενες. Χαίρονται και αναζωογονούνται με μικρά πράγματα. Στο κομμωτήριο θα εργάζονται κρατούμενες που είναι κομμώτριες». Μια άλλη δραστηριότητα είναι η γιόγκα και το θέατρο, ενώ υπάρχουν και οι φοιτήτριες που μελετούν στα κελιά τους και δίνουν κανονικά εξετάσεις στα πανεπιστήμιά τους.

«Στη φυλακή έχεις πολύ χρόνο για διάβασμα. Έδωσα Πανελλαδικές ενώ ήμουν έγκλειστη και πέρασα στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Εγώ ποτέ δεν φυλακίστηκα. Τα όνειρά μου, η ζωή μου, οι φιλοδοξίες μου είναι έξω. Κάθε βράδυ στο κελί μου κλείνω τα μάτια μου και είμαι έξω με τους δικούς μου ανθρώπους» λέει η φοιτήτρια. Δίπλα της βρίσκεται συγκρατούμενή της, η οποία σπουδάζει εξ αποστάσεως στο Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων Κοζάνης. Το αγαπημένο της σημείο για να διαβάσει και να κάνει όνειρα είναι η βιβλιοθήκη.

Αφήστε ένα σχόλιο

Your email address will not be published.